Ayakkabımın altı delindi.

Sol elim gibisin. Unutuyorum seni zaman zaman. Bu hafta ben okula gittim, şarap içtim, kıyma kavurdum, üzerine yumurta kırdım yedim. Uyudum, uyandım, film seyrettim, kitap okudum, müzik dinledim, pornolarımı karıştırdım, çağla yedim, seviştim, Eymir’e gittim, arabayla gezdim, bu sabah bir baktım ki ayakkabımın altı delinmiş, seni hatırladım. Sol elim gibisin, unutuyorum zaman zaman varlığını.yokluğunu da unutuyorum, ayakkabılarımın altı delinince hatırlıyorum. Tamir ettirmeyeceğim onu. Allah bana da senin gibi onurlu bir hayatın sonunda vurulup yerde yatarken üzerime örtülmüş gazetelerin altında altı delinmiş bir ayakkabı sahnesi bırakır inşallah geride. Ben yaşıyorum, sen öldün. ben yaşamaktan kaynaklı dünya zevkleriyle hem demim, sen öldün. öldün ama yok olmadın, varsın. Acaba yaşayan, nefes alan, ama var ol-a-mayanların dışında kim sevindi senin ölümüne? Söz, tamir ettirmeyeceğim ayakkabılarımı. Zaman zaman unutsam da yağmur yağdıkça hatırlayacağım.ilk edit: iyi insanlar iyi atlara binip gittiler, bize faşist katırlar, katil develer kaldı. işin yoksa anlat dur bu adamlara özgürlük nedir, insan hayatı neden değerlidir diye, altı delik ayakkabılarınla.